پژوهش حاضر به بررسی نقش حسابداری سرمایه طبیعی در ارتقای گزارشگری پایداری شرکتها میپردازد. با توجه به افزایش اهمیت ارزشگذاری منابع طبیعی و لحاظ کردن ملاحظات زیستمحیطی در نظامهای حسابداری، این مطالعه با هدف ارائه یک مدل دادهبنیاد در حوزه حسابداری سرمایه طبیعی انجام شده است. روش پژوهش آمیخته (کیفی–کمی) بوده و در بخش کیفی، از مصاحبههای عمیق با ۱۴ نفر از خبرگان دانشگاهی و حرفهای استفاده شده است. نتایج این بخش با رویکرد نظریه دادهبنیاد به شناسایی ابعاد مختلف حسابداری سرمایه طبیعی انجامید که شامل ۳ مقوله اصلی، ۹ مؤلفه محوری و ۸۸ مضمون مفهومی بود. سپس با بهرهگیری از روش دلفی، اعتبار و پایایی این مؤلفهها تأیید و پرسشنامهای برای سنجش آنها طراحی شد. در بخش کمی، دادههای حاصل از ۳۹۳ نفر از مدیران و کارشناسان شرکتهای بورسی تحلیل گردید. آزمون فرضیهها با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری نشان داد که حسابداری سرمایه طبیعی تأثیر مثبت و معناداری بر تمایل شرکتها به گزارشگری پایداری دارد. در مجموع، تقویت نهادهای مرتبط، توسعه چارچوبهای حسابداری و افزایش مشارکت ذینفعان میتواند به بهبود شفافیت و مسئولیتپذیری سازمانها کمک کند.
mashaei A, safa M, borhani S A, jahangirnia H. The Framework of Natural Capital Accounting Contextual Practices and Reflection of Its Impact on Companies' Tendency to Sustainability Reporting. qjfep 2027; 13 (52) :184-239 URL: http://qjfep.ir/article-1-1807-fa.html
مشایی علی، صفا مژگان، برهانی سید عباس، جهانگیرنیا حسین. چارچوب رویههای زمینهای حسابداری سرمایه طبیعی
و بازتاب تاثیر آن بر تمایل شرکتها به گزارشگری پایداری. فصلنامه سیاست های مالی واقتصادی. 1405; 13 (52) :184-239