این پژوهش به بررسی آثار اقتصادی ناترازی گاز طبیعی بر صنایع کارخانه‌ای استان مازندران در بازه زمانی ۱۴۰۱-۱۳۹۷ پرداخته است. نتایج نشان می‌دهد که زیان‌های رفاهی ناشی از این ناترازی به صورت غیرخطی در حال افزایش است. در این میان، صنایع تولید محصولات معدنی غیرفلزی و صنایع غذایی بیشترین زیان رفاهی را متحمل شده‌اند و صنعت مواد غذایی از منظر ارزش‌افزوده از دست‌رفته، آسیب‌پذیرترین بخش بوده است. یافته‌ها حاکی از آن است که هزینه فرصت محدودیت عرضه گاز به شدت افزایش یافته؛ به‌طوری‌که ارزش هر مترمکعب گاز از دست‌رفته بر اساس زیان رفاهی و زیان ارزش‌افزوده، رشد قابل‌توجهی در طول این ۵ سال داشته است. تحلیل‌های بلندمدت با مدل ARDL نیز نشان‌دهنده ضریب بالای تصحیح خطا (۰.۷۱-) است که گویای تاب‌آوری پایین و شکنندگی شدید اقتصاد استان در برابر شوک‌های انرژی می‌باشد. در نهایت، این مطالعه تأکید می‌کند که تداوم وضعیت فعلی، ریسک‌های صنعتی را تشدید خواهد کرد. بنابراین، گذار از مدیریت واکنشی بحران به سمت ایجاد تاب‌آوری صنعتی ضروری است. پیشنهاد می‌شود حکمرانی انرژی به گونه‌ای اصلاح شود که در شرایط اضطراری، توزیع گاز طبیعی میان صنایع بهینه‌تر صورت گیرد تا از تشدید زیان‌های اقتصادی جلوگیری شود.
